Wat een bizarre dag. Ik heb er geen woorden voor. 

Geef die vriend/vriendin/vader/moeder/huisdier/dochter/zoon/opa/oma of elke andere dierbare persoon in je omgeving een extra dikke knuffel en besef dat elk moment samen een waardevol moment is. 

Gisteravond zat ik met tranen in mijn ogen de condoleance kaart voor een hele lieve vriend en collega te maken die zijn moeder eerder deze week verloren heeft. Voor op haar rouwbrief stond een orchidee, dus datzelfde idee wilde ik op de kaart verwerken. Vol liefde aan de slag, maar och wat is het lastig om met natte ogen zo’n kaart te maken. Uiteindelijk heb ik hem toch af kunnen maken.

Vandaag was de uitvaart. Het was een eindje rijden dus ik vertrok op tijd zodat ik niet te laat zou komen. Een collega die ook naar de plechtigheid zou komen kwam na mij binnen en vroeg of ik mijn werkmail al gezien had. Alarmbellen gingen rinkelen door de manier waarop hij het vroeg, maar ik had nog niks gelezen. Vol ongeloof hoorde ik aan hoe hij vertelde dat een van onze directe collegas gisteren door zinloos geweld om het leven is gekomen. Woorden schieten tekort en tranen overheersen. Vooral ongeloof en onmacht spoken rond. Mijn gedachten gaan uit naar zijn nabestaanden, familie en vrienden die hij achter heeft moeten laten. Zo onwerkelijk dat dit kan gebeuren. Ongelofelijk. Waarom worden de mooiste bloemen altijd als eerste geplukt. 

Advertenties